گفتم : همه ساله حدود 14 و امسال 17 روز نشریات ما در کشور و استان تعطیل هستند فکر می کنی علت چیه ؟
گفت: چرا این سوال را تو که یک خبرنگار هستی در روز 13 فروردین می پرسی
گفتم: گرفتار عید دیدنی ها ، میهمانها، سفر و .... بودم
گفت: خب مسئله حل شد.
گفتم: یعنی چه ؟
گفت: به نظر بنده تعطیلی نشریات چند دلیل دارد:
1- در تعطیلات نوروز معمولا به دلیل تعطیلی بسیاری از مراکز خبرساز ،اخبار چندانی برای انتشار وجود ندارد و فعالیت خبرگزاری ها و حتی صدا وسیما نیز با رکود و کندی مواجه است
2- پک سال تلاش شبانه روزی دست اندرکاران نشریات اعم از تحریریه ،فنی و چاپ ضرورت تعطیلی چند روزه و فاصله گرفتن از فضای کاری را طلب می کند .بنابراین علاوه بر کادر تحریریه نشریات که بایستی به بازسازی اندیشه ها و تفکرات خود بپردازند ،دستگاههای چاپ نیز به طور اساسی باید سرویس شوند که تعطیلات نوروزی بهترین فرصت برای این امر است
3- همه خانواده ها در ایام نوروز خود را آماده مسافرت و تفریح می نمایند .خانواده کارکنان نشریات نیز که در طول سال کمتر امکان مسافرت برای ایشان فراهم می گردد ،حق دارند از این فرصت پیش آمده بهره ببرند
4- روزهای کاری در نورز به چهار و یا نهایتا پنج روز بیشتر نمی رسد .با توجه به اینکه انتشار نشریات مستلزم بکارگیری 70 تا 80 درصد نیروی انسانی شاغل در روزنامه هاست به لحاظ اقتصادی نیز انتشار نشریات در تعطیلات نوروزی مقرون به صرفه نیست
گفتم : حق با شماست ولی....
حرفم را قطع کرد و گفت: می خواهی بگویی تعطیلی نوروزی مطبوعات باعث توجه جامعه به رسانه های بیگانه می شود
گفتنم : بله منظورم همین است.
گفت: از ........ هر چه بخواهی همان را به تو می دهد.
منظورش را نفهمیدم اما جمله ناقصی که گفت مرا به فکر وا داشت اما به نظرمی رسه تعطیلی نوروزی مطبوعات در ایران و همچنین تیراژ پایین، بیش از هر چیز ناشی از پایین آمدن حساسیت نسبت به اطلاع رسانی در جامعه می باشد.
راستی نظر شما چیه ؟؟؟
|
+| نوشته شده توسط
حسن دهقانی در سه شنبه 13 فروردین1387
|
معلقم. احساس تعلق به هیچ کجا نمی کنم. آنجا که به یقین می دانم مال من است، عمر نوح و صبر ایوب می خواهد که حسم را به چشم ببینم. آنجا هم که زندگی می کنم گمان می کنم مال من نیست. صبرم تمام شده. برای حالا هم که شده - نه برای فردا و نه به خاطر دیروز- می خواهم جایی برای خودم داشته باشم. حتی اگر همیشه در آن زندگی نکنم. می خواهم جایی باشد که به آن تعلق خاطر داشته باشم و واقعی باشد. دیدنی باشد. لمس کردنی باشد. از ایمان به رویاهایم دست نشسته ام. اما شاید رویاها حالا حالا ها عینی نشوند. این شب و روز من است که با چشممُ گذرانشان را می بینم. باید بجنبم. قبل از آن که دیر شود.
